حرف های جدیدی نمیزد ،همان حرف های همیشگی
 و
 من مشتاقانه به همان واژه واژه های قدیمی گوش میدادم ،

ساعت ها برایم حرف میزد ولی از صدایش خسته نمیشدم و هر بار گویی صدایش برام جذاب تر میشد .
در میان حرف هایش این جمله را زیاد میشنیدم : زندگی گل است و ما پروانه ایم ...

حالا که مدت هاست حتی دیگر همان صدای همیشگی ، همان حرف های قدیمی را برایم نجوا نمیکنی

 پس بگذار من برایت بگویم ، بگذار ساعت های شنی اینبار شاهد حرف های من باشند
و
آرام آرام گذر زمان را به یادمان بیاورند.

بگذار اینگونه برایت بنویسم :
                                      
                                             گل من پروانه ات را منتظر نذار...